Yerine kimseleri koyamayacağını sanıp, belki de aldandığın kişiler olacak hayatında. Ve sen uslanmadan acı çekmeye devam edeceksin… İşte o zaman anlayacaksın yaşadığın şeyin aşk olduğunu.
Sahiplenmeden seveceksin… Unutma ki, sen bile sana ait değilsin. Bakmayacaksın da öyle rengine, cinsine… Gözleri mesela… Yetecek onu deli gibi sevmene…
Gittin ya, bıraktığın yalnızlık ve yakın arkadaşı acı en kötü hediyen kaldı.
Al bunları; ver seni desem, başta en yakın arkadaş kıldığın ‘acın’ karşı çıkar bana.
O kadar çok içli dışlı olduk ki bir bilsen...
Her anımız bir.
Sabah onunla gözümü açar, gün biterken onunla güne veda eder oldum.
Hatta yediğimiz içtiğimiz de bir.
Her yediğim tatta bile ‘acın’ var
Hediyen gölgeliyor her şeyimi, nedense bırakmıyor her an peşimi.
Hani bir hayal ya bu…
Sen olsaydın hala hayatımda mesela ben gecenin sessizliğini içimi acıtan şarkılarla bozarken bir mesaj gelseydi telefonuma.
Gülümseyerek mesajı okusaydım.
- Uyudun mu bebeğim?
- Uyumadım sen niye ayaktasın bu saatte?
- Su içmeye kalktım.
- Uyu balım erken kalkacaksın.
- Seni seviyorum sende uyu artık. İyi geceler.
- Tamam yatıyorum. Bende seni seviyorum iyi geceler. -
Ve huzurla dalsaydım uykuya.
© 2007 - 2012 Sırrı ÖZDEN Blog
